PUK, TADEUSZ DĄBROWSKI

PUK to uniwersalny głos obywatela świata, którego domem jest polszczyzna, głos upominający się – nie tonem manifestu, lecz rozmowy bezpośredniej jak podanie ręki – o miejsce poezji w coraz mniej poetyckich czasach.
nie obraża się jednak na współczesną rzeczywistość, raczej stara się dostrzec na wysypisku wartości to, czym można się jeszcze pożywić lub co daje się – dzięki metaforze – zrecyklingować w prawdę i piękno.
Adam Zagajewski pisał o nim tak: „Dlaczego lubimy wiersze Tadeusza Dąbrowskiego? Lubimy jego wiersze, ponieważ są niezmiernie konkretne. Dlaczego podobają nam się wiersze bardzo konkretne? Podobają nam się, ponieważ w ich percepcji uczestniczą wszystkie władze umysłu. Tadeusz Dąbrowski jest w dziedzinie poezji kimś, kogo Francuzi nazywają le grand reporter. Posiada temperament realisty, lecz jego realizm jest z natury poetycki, prowadzi do odkryć, nie zaś do oskarżeń. Jego wiersze osiągają nadzwyczajny poziom skupienia, stanowiąc adekwatną odpowiedź na absurd naszego świata?.
Dąbrowski, namaszczony przez Tadeusza Różewicza i wyróżniony, pośród wielu innych laurów, Nagrodą Fundacji im. Kościelskich, jest najczęściej tłumaczonym poetą swojej generacji. Jego wiersze zaistniały w ponad 30 językach, a w Stanach Zjednoczonych i w Niemczech jest jednym z najbardziej rozpoznawanych żyjących poetów polskich.
Jego nowy tom wierszy zawiera wszystko, co „Dąbrowskie?: lekkość, ironię, dowcip, precyzję, konkret oraz wrażliwość na „metafizyczne promieniowanie tła?.